نیما یوشیج

بز ملا حسن مسئله گو
 چو به ده از رمه می کردی رو
 داشت همواره به همره پس افت
 تا سوی خانه ،‌ ز بزها ، دو سه جفت
 بز همسایه ،‌بز مردم ده
 همه پر شیر و همه نافع و مفت
 شاد ملا پی دوشیدنشان
 جستی از جای و به تحسین می گفت
مرحبا بز بزک زیرک من
 که کند سود من افزون به نهفت
 روزی آمد ز قصا بز گم شد
 بز ملا به سوی مردم شد
جست ملا ،‌ کسل و سرگردان
همه ده ، خانه ی این خانه ی آن
 زیر هر چاله و هر دهلیزی
 کنج هر بیشه ،‌به هر کوهستان
دید هر چیز و بز خویش ندید
 سخت آشفت و به خود عهد کنان
گفت : اگر یافتم این بد گوهر
 کنمش خُرد سراسر استخوان
 ناگهان دید فراز کمری
 بز خود را از پی بوته چری
رفت و بستش به رسن ،‌زد به عصا
 بی مروت بز بی شرم و حیا
 این همه آب و علف دادن من
عاقبت از توام این بود جزا
که خورد شیر تو را مردم ده ؟
بزک افتاد و بر او داد ندا
شیر صد روز بزان دگر
 شیر یک روز مرا نیست بها ؟
یا مخور حق کسی کز تو جداست
 یا بخور با دگران آنچه تراست

نوشتن دیدگاه


شما اینجا هستید: صفحه ی اصلی شعر نو نیما یوشیج بز ملا حسن