هبوط - علی شریعتی

باز میگردم؛ رجعت! بهشتی را که ترك کردم می جویم. دستهایم را از آن گناه نخستین، عصیان،میشویم، همه ي غرفه هاي بهشت نخستینم را از خویشتن خویش فتح میکنم! طبیعت را، تاریخ را، جامعه را و خویشتن را. در آنجا من و عشق و خـدا دست در کار توطئه اي خواهیم شد تا جهان را از نو طرح کنیم، خلقت را بار دیگر آغاز کنیم. در این ازل دیگر خـدا تنها نخواهد بود. در این جهان مندیگر غریب نخواهم ماند. این فلک را از میان برمی داریم، پرده ي غیب را برمی داریم، ملکوت را به زمین فرود می آوریم. بهشتی که در آن همه درخت ممنوع اند، جهانی که دستهاي هنرمند ما معمار آناست...

نوشتن دیدگاه