هبوط - علی شریعتی

هبوط "1"

مرا کسی نساخت، خدا ساخت؛ نه آنچنان که «کسی می خواست»، که من کسی نداشتم، کسم خدابود، کس بی کسان. او بود که مرا ساخت، آنچنان که خودش خواست، نه از من پرسید و نه از آن «منِ دیگر»م. من یک گلِ بی صاحب بودم. مرا از روح خود در آن دمید و، بر روي خاك و در زیر آفتاب،تنها رهایم کرد. «مرا به خود واگذاشت.» عاق آسمان!