زندگینامه بزرگ علوی

بزرگ علوی

سید مجتبی آقابزرگ علوی در بهمن ۱۲۸۲در تهران به دنیا آمد.
بزرگ علوی در نوجوانی همراه پدر(حاج سید ابوالحسن) که از روشنفکران مشروطه خواه بود به برلین رفت و بعد از فوت پدر و فراغت از تحصیل در رشته تعلیم و تربیت به ایران بازگشت و ابتدا در شیراز و سپس در ۱۳۰۷ در تهران به تدریس پرداخت.
در ۱۳۱۰ با صادق هدایت آشنا شد و همراه مسعود فرزاد و مجتبی مینوی، گروه «ربعه» را تشکیل داده و سلسله بحثهای نوین ادبی را آغاز کردند و سپس به‌طور مشترک با صادق هدایت و شین پرتو، مجموعه داستان انیران را منتشر کردند. بزرگ علوی در سال ۱۳۱۳ نخستین مجموعه داستان کوتاه خود را با عنوان چمدان را به چاپ رسانید.
علوی در سال ۱۳۱۵ با جمعی دیگر از همفکرانش محاکمه و به جرم پیروی از مرام اشتراکی به هفت سال زندان محکوم شد و تا برکنار شدن رضاشاه (شهریور ۱۳۲۰) در زندان ماند.
وی پس از آزادی از زندان، کتاب «ورق پاره های زندان» را در ۱۳۲۰ و «پنجاه و سه نفر» را در ۱۳۲۱ منتشر کرد. (بزرگ علوی را بنیانگذار ادبیات داستانی زندان در زبان فارسی دانسته‌اند)
بزرگ علوی مجموعه داستان «نامه‌ها» را در ۱۳۳۰ و رمان «چشم‌هایش» را در ۱۳۳۱ منتشر کرد.
علوی سال ۱۳۳۲ به آلمان شرقی رفت و پس از مدتی، به استادی دانشگاه هومبولت در رشتهٔ زبان و ادبیات فارسی منصوب شد. وی در سالهای اقامتش در آلمان، رمان «سالاری‌ها» ، «موریانه» و مجموعۀ داستانی «گیله مرد» را نوشت.
بزرگ علوی پس از پیروزی انقلاب ۵۷ به ایران بازگشت و بعد از اقامت کوتاهی مجدداً به آلمان شرقی رفت و در روز یکشنبه ۲۱ بهمن ۱۳۷۵ بر اثر عارضۀ قلبی درگذشت.