از اعماق - اسکار وایلد

اسکار وایلد در سه ماه پایانی دوران حبس‌اش نامه‌ای طولانی به آلفرد داگلاس می نویسد. این نامه ها چند سال پس از مرگ‌ او با عنوان «از اعماق» منتشر می شود.
شیوه نگارش این نامه اعجاب آمیز است و بسیاری این کتاب را بهترین اثر نثر اسکار وایلد می دانند.

از اعماق - اسکار وایلد

هر کجا اندوه باشد، آنجا زمین مقدس است...
در پس شادی و خنده شاید طبعی خشن، خشک و بی‌عاطفه باشد، اما در پس اندوه همواره اندوه است.

در موردِ خودت، آخرین حرفِ من این است: از گذشته نترس. چنان‌چه مردم بگویند جبران‌ناپذیر است باور نکن... آن‌چه پیشِ رویم قرار دارد، گذشته‌ی من است. باید خودم را وادارم تا به چشمِ دیگری به آن نگاه کنم، کاری کنم مردم با نگاهی دیگر به آن بنگرند، کاری کنم که خداوند با نگاهی دیگر در آن نظر کند. این کار را نمی‌توانم با انکارِ آن، تحقیر یا ستایشِ آن یا بی‌اعتنایی نسبت به آن انجام دهم. این کار فقط با پذیرشِ کاملِ گذشته‌ام به‌عنوانِ بخشی ناگزیر از تکاملِ زندگی و شخصیتم امکان‌پذیر است. با سر فرود آوردن در برابرِ تک‌تکِ رنج‌هایی که کشیده‌ام... شاید من انتخاب شده‌ام تا چیزی بس شگفت‌انگیزتر به تو بیاموزم؛ معنای اندوه و زیباییِ آن‌را.

شما اینجا هستید: صفحه ی اصلی کتاب سطری از کتاب از اعماق - اسکار وایلد